| The SocialZa 的个人资料>>Ich bin Ball '''' สำนั...照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
3月28日 ตะลอนตะลอน ตะลอนไปเจอจุดหมาย สำเพ็งช่างกว่างไกลวันอังคารแห่งการเดินตะลอน
วันนี้เราไปเดินซื้อของกับคุณแม่ของเราด้วยละ
   มีจุดเริ่มต้นที่ร้านของแม่เรานันเองที่เสาชิงช้า เดินไป7-11เพื่อจ่ายค่าน้ำ
แล้วก็เดินไปอีกหลายธนาคารเลยละ ก็ไปจ่ายค่าน้ำนั้นละ
 เพราะบิลมันเกินกำหนดมาหลายวันนะ แม่เราพาเราไปทานก๋วยเตี๋ยวเป็ด
ตรงสำราญราษฎร์ ตอนนั้นอากาศร้อนมากๆ เลยสั่งโค้กพี่บิ๊กมาดื่มซะเลย
แต่อากาศร้อนแบบนี้นะ การบ้านการเมืองร้อนกว่า
 เห็นแล้วอยากรีบไปญี่ปุ่นเร็วๆจัง จะได้เรียนจบแล้วกลับช่วยเหลือบ้านเมือง
จะได้ออกกฎหมายที่คุมเข้มกว่านี้ จะได้ไม่มีกฎหมู เอ้ยกฎหมู่งะ
(-_-*) (เปลี่ยนเรื่องๆ)
 หลังจากทานเสร็จ ก็จ่ายเงินนะซี(ถามได้
 ) แล้วก็เดินไปจ่ายค่าโทรศัพท์กะคุณแม่ที่องค์การโทรศัพท์ย่อยสำราญราษฎร์
เกินไม่กี่วันบิลพวกนี้จ่ายเงินลำบากจัง แต่นึกแล้วน่าเห็นใจ
พ่อในโฆษณาm-payนะที่ตอ้งหนีซอมบี้ไปจ่ายค่าไฟนะ อิอิ
 แล้วก็เดินไปตะลอนที่สะพานเหล็ก เพื่อแวะซื้อหนังสือเล่มเดียว
จากนั้นก็เดินทะลุสำเพ็งเลยละ เดินซื้อริบบิ้น ผงพิมเสน
ซื้อถุงพลาสติก โฟมอัดเม็ดที่ร้านขายถุงนั้นละ อาม่าที่ขาย
รู้สึกว่าจะอยากให้อั้วโทร
 สั่งจังเลยนะ บริการดีจริงๆแต่ตอนนั่งกลับตุ๊กตุ๊กพร้อมกะถุงพลาสติกนี่เบียดดี
 ได้อรรถรสในการเบียดกับถุงพลาสติกและกล่องริบบิ้น
ส่วนโฟมอัดเม็ดที่กดแล้วมีเสียงนะ อยุ่ด้านหลัง
แต่นั่งไปก็ต้องค่อยจับไว้อีกด้วยละ อิอิ เหนื่อยเลย
ที่เหนื่อยคือเหนื่อยเพราะร้อนละ
คำคม
ไม่สิ่งใดที่เราจะทำไม่ได้ เพียงแค่คิดที่จะตั้งใจทำ
เน้นนะว่าต้องตั้งใจทำ เพราะอะไรก็ตามที่ทำด้วย
 จริงไม่ว่ายังไงเราก็จะทำได้สำเร็จละ
 ปัจฉิมลิขิต(ปล.)
 เราอยากได้วิธีทำใจลืมจากคนรักนะ ให้เพื่อนผู้น่ารักของเรานะ
เพื่อนผู้หญิงนะ เขาสนิทกะรุ่นพี่ชายเป็นเพื่อน
แล้ว2อาทิตย์ที่ผ่านมา รุ่นพี่ไม่ได้ติดต่อกันเลย
เขาก็ไม่อยากง้อแล้วละ เราก็ช่วยนะ แต่แนะนำวิธีนิดหน่อยเอง
เราอยากได้หลายๆวิธีจากเพื่อนๆนะ แบบเพื่อนหญิงสอนเพื่อนหญิงยิ่งดี
ส่วนชื่อของเขานะ เราไม่บอกนะ เรื่องแบบนี้เพื่อนกันให้ตาย
ก็ไม่บอกหรอก แค่อยากขอวิธีเท่านี้เองนะ บายๆนะ ขอบคุณล่วงหน้า
เลยนะที่แนะนำให้นะ
(แนะนำเพลงมาก็ดี)ขอบคุณครับ
ภาสวร สังข์ศร
3月26日 วันเสาร์แล้ว(ฉลองครบหนึ่งสัปดาห์ของสเปซนี้)วันเสาร์แห่งการครบรอบ
หลังจากที่ไม่ได้เขียนมานานถึง3วัน เหตุการณ์ที่ผ่านมานั้น
ส่วนมากเราก็ไปทำงานที่วัดนะ ตามหน้าที่ของรองประธาน
กรรมการนักเรียน ก็สนุกนะ ได้ทำบุญด้วย ชอบงานแบบนี้ไม่มีข้อบังคับ ทำได้เรื่อยๆ
 วันนั้นเรารู้สึกกลัวมากเลยละ เมื่อมีเสียงผู้หญิงดังกลางห้องนะ
เรื่องของเรื่องอยู๋ว่ามีตอนวันพฤหัสบดี วันนั้นนะได้เก็บพับสบง จีวร
ของเณรด้วยละ ก็ช่วยกันดี แต่พอตอนเย็นนะ คนช่วยงานน้อยลง
อย่างเห็นได้ชัด เราก็ทำงานตัดใบโพธิ์ที่เณรเขียนเป็นสัจจะ
เสร็จจากนั้น ก็ต้องไปเรียงสบงจีวร อังสะ ของเณรให้ครบชุดนะ
แล้วต้องขึ้นไปจัดวางที่ห้องนอนเณรชั้น3ด้วยละ
ชั้น3ของตึกนี้นะมีเรื่องเล่าเยอะมากเกี่ยวกะวิญญานละ
แต่ทำไงดีก็ต้องทนไปทำ ทำตั้งแต่ตอน6โมงเย็นท้องฟ้าอย่างไม่มืด
แต่ทำไปเรื่อยๆลมยิงแรง ห้องก็มืดน่ากลัวจัง แล้วเราจะทำยังไงดี
(เพิ่งขึ้นได้ ทำไมไม่เปิดไฟฟะ) พอเปิดนะก็สว่าง
 (-*-)เราไปทำอยู่ริมขวาสุดเลยละ ห้องนั้นนะติดกะที่ตากผ้า ลมก็แรง
ตอนนั้นเรายังไม่กลัวหรอก เราก็เดินไปเปิดไฟห้งอที่ริมซ้ายสุดของชั้น3ละ
ไฟดวงหนึ่งกระพริบนะ กว่าจะติดได้ ทำเสียวววว
ห้องนี้เริ่มทำให้เราขนลุกละ กลับไปห้องที่ริมขวานะ จัดผ้าคนเดียว
กลางห้อง ตอนนั้นในมือถือสบงติดเบอร์24 ซึ่งมันซ้ำกับชุด24ที่มีสบงแล้ว
เราก็เริ่มงงแล้ว ตอนนั้นเรารู้สึกแปลกๆ (โปรดใช้วิจารญาณในการอ่าน
*-*มาแปลก เขามีแต่โปรดใช้วิจารญาณในการชม ---)
ได้ยินเสียงเรียกของผู้หญิง "ช...."
ทันใดนั้นเองไม่ต้องฟังต่อเลย วิ่งเลยๆๆ ไปอีกห้องหนึ่งที่มีรุ่นพี่กะ
คนทำงานอีกเพียบ วิ่งมา พวกนั้นก็ตกใจนึกว่าเราเจอผีมา แต่เราก็แกล้ง
ทำเป็นบอกว่าสบงนี้เบอร์ซ้ำ (อ้างไง แบบว่ากลัวงะ
 เสียฟอร์ม) ไม่แน่ที่ ช.... อาจจะพูดว่า ช้างกูอยู่ไหน --แบบจาพนมในต้มยำกุ้ง
หรือไม่ก็ ช้างงง เบียร์เราภาคภูมิใจ เบียร์คนไทยทำเอง--พี่แอ๊ดคาราบาว
แต่ไม่ว่าอย่างไร หากลูกช้างทำอะไรที่ผิดพลาดไป ลูกช้างต้องกราบ
ขออภัยท่านไว้ ณ ที่นี้นะครับ
ส่วนของวันนี้นะเราก็ไปทำงานในวันที่เณรจะลาสิกขาบทแล้วละ
ก็ไปดูแลตอน10โมงกว่านะ ไปถึงก็จัดอะไรไม่มากเท่าไร
เพราะเมื่อวานไปบริการน้ำอัดลมโค้กให้เณร เรื่องมันน่าเศร้าหรือ
น่าสมน้ำหน้าดี(เศร้าละกัน
 )วันนั้นนะ เณรบอกว่าขอสไปร์ทอีกขวดครับเราก็เดินอกไปดูสไปร์ทหมด เราเดินกลับไปเณรบอกว่าขอน้ำเขียว
ไม่ก็โค้ก เดินออกมาเจอแต่โค้ก ด้วยความรีบร้อนน "เพล่ง!!!!!"
(อ่านแบบจังหวะเพลงนะ)ไข่1ฟองตั้งอยู่บนโต๊ะแตกดังโป๊ะ เหลือไข่0ฟอง
(แต่)โค้กหนึ่งขวดถืออยู่บนมือ แตกดัง "เพล่ง!!!" เหลือโค้ก0ขวด
ตามด้วยเสียงคนร้อง ตอนนั้นมีเสียงของครูคนหนึ่งพูดว่า
"โถ่เอย ถ้าเป็นสไปร์ทละก้อ จะไม่ว่าสักนิดเลย แต่กันทำโค้กแตก
โค้กยิ่งเหลือน้อยอยู่ด้วย" ครูเขาพูดว่าหรือแซวเราฟะนี่ งงๆ
แต่ในใจแอบอุทานเป็นภาษาสเปนว่า "ไม่แน่เลยตู"
พอดีวันนี้แม่เรามาถวายอาหารเพลด้วย
เลยมาช่วยเรา พอดีเลยที่ครูห้องพยาบาลมาวันนั้น วันอื่นไม่ค่อยมา
มาช่วยทำแผลให้ เราโดนบาดไปนิดเดียวเอง
แต่เลือดเรานะมันไหลเป็นโลหิตเลยละ(-*-)
ต่อๆ เราก็ช่วยนิดหน่อยไม่มาก กลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอย
ซักพักพอเณรเข้าพระอุโบสถ เราก็เดินตามแอมมา
เดินผ่านสาวร่นเดียวกัน2คน น่ารักๆ เขามองเราแล้วหันไปคุยกะเพื่อน
ด้วยละ ไม่รู้ว่าจะเป็นหนูรึป่าว หนูคือเพื่อนเรานะรู้จักจากการสอบafs
แต่ไม่เคยเจอหน้ากันเลย หนูอยู่เบญจมราชาลัย น่าจะใช่
แปลกไหมนะที่หนูเคยเห็นหน้าเรา แต่เราไม่เคยเจอหน้าหนูเลย
แต่บางทีคนนั้นอาจจะมองแอมก็เป็นได้ เพราะพอเราเดินไปแล้วมองกลับ
มองตั้งนานเขาก็ไม่มองมาทางเราอีกเลย
วันนี้เราก็ไปเรียนกลองตามปกติละ หมินเพื่อนที่ราชบพิธที่เรียนด้วยกัน
มันลืมว่าวันที่30มีนานี้ รับสมุดพก ถามบอกอีกว่าไม่ว่าง ซะงั้น
วันนี้เรียนกลองกะเพื่อนครูแฟรงค์ แล้วรีบกลับไปช่วยงายที่วัด
แต่งานก็เลิกพอดี ก็อยู่เล่นเกมเฝ้าออฟฟิสที่เก็บของ
จนเพื่อนไปล้างฟิล์มภาพในงานเสร็จ ก็กลับบ้านละ......
คำคม
ความตายเป็นธรรมดาของโลก
-- เคยสังเกตไหมว่า เมื่อคนเรานอนหลับไป เวลาที่หลับไปช่างรวดเร็วมาก ตื่นมาอีกครั้ง เวลาก็ผ่านไป10ชั่วโมง
ทั้งที่เหมือนหลับตาลงเพียง2-3นาทีเท่านั้น
แต่ที่น่าแปลกกว่านั้นคือ ยามหลับนั้นเราแทบจะไม่รู้สึกตัวเลย
เราถึงได้ละเมอ นอนตกเตียง นั่นก็เสมือนว่าเราได้ตายไปชั่วขณะ
เพราะเราไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย
ฉะนั้นความตายนั้นก็เป็นเรื่องธรรมดาของโลก
ซึ่งก็เหมือนกับที่การนอนหลับเป็นเรื่องธรรมดาของโลกเรานี้เอง
ปล. มีเรื่องตลกอีกเรื่องของรุ่นพี่ พี่คนนั้นคือพี่เค เรื่องนี้พระอาจารย์เล่า
ให้ฟังว่า หลายวันก่อนมีผู้ปกครองเณรมาถ่ายรูป ซึ่งขณะนั้นเอง
พี่เคก็กำลังตากผ้าสบงของเณร พระอาจารย์ก็ยืนดูอยู่
ทันใดนั้นพระอาจารย์ก็เห็นผู้ปกครองคนนั้นละหันมาถ่ายรูปพี่เคที่ตากผ้า
พระอาจารย์งงว่าจะถ่ายไปทำไม พระอาจารย์จึงถามไปว่า
"ไปถ่ายคนตากผ้าทำไมละโยม" โยมผู้ปกครองก็ตอบกลับมาว่า
"ก็เจ้าเคนี้ตอนอยู่บ้านนะไม่เคยตากผ้าเลย มาอยู่วัดเพิ่งจะเคยเห็นตากผ้า
ละค่ะพระอาจารย์" ที่แท้ผู้ปกครองคนนั้นก็คือแม่ของพี่เคนี่เอง อิอิ
ตอนที่พระอาจารย์เล่าไปแล้วถามพี่เคว่าทำไมอยู่บ้านไม่ขยัน
มาอยู่วัดดันขยันละ เราเองก็อุทานในใจเป็นภาษาสเปนว่า
{ผมเองก็ยังไม่เคยทำเหมือนกันละครับ พระอาจารย์ เพิ่งจะขยันที่วัด
ขยันมากจนโค้กแตก เลยละครับ อิอิ}แต่ต้องนึกไว้ในใจนะ กลัวโดนแซว
ส่วนเรื่องคำคมนี้เขียนเพื่อแสดงความอำลาแด่แฟนของท่านอาจารย์ย่า
ขอให้อาจารย์ย่าเป็นครูที่ดีงามและเป็นกำลังใจแก่นักเรียนราชบพิธ
ต่อไปนะครับ แม้ผมจะไม่เคยเรียนกับอาจารย์ย่าก็ตามนะครับผม
ขอบคุณครับ
ภาสวร สังข์ศร 3月22日 เรื่องเล่ากลางสัปดาห์นี้เรื่องกลางสัปดาห์นี้
วันที่เราเขียนคือวันพุธนะ วันนี้เราขอเล่าเรื่องของเมื่อวานด้วยนะ
เมื่อวานเรากะมิกนัดไปเจอที่สมศรี เพื่อจะไปขอเบอร์เธอคนนั้นอีกแล้วละ
โดยเราบอกกัแม่ไปว่า วันนี้ว่าผมขอไปเที่ยวนะครับ แถวสะพานเหล็ก
ขืนไปบอกว่าไปสมศรี แม่จะได้หาว่าจะไปเรียนอะไรอีก เรียนครบแล้วนี่
(เราไม่ได้โกหกนะ ก้อเราไปเที่ยวจริงๆ แต่ไปเที่ยวที่โรงเรียนพิเศษไง
 )แต่วันนั้นไม่ใช่วันของเรา เพราะเมื่อเราไปที่สมศรีแล้ว เราก็นั่งรอมิก
ตั้งแต่12.15น. มิกมาก้อประมาณเกือบ10นาทีนะ สักพักไม่ทันคุยอะไรมาก
เธอคนนั้นก็มา แต่ไงวันนี้ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ อ้าว สวัสดีครับคุณพ่อ
(นึกในใจ)เพราะวันนี้พ่อเธอคนนั้นมาส่งถึงหน้าประตูเลยยย
เราควรดีใจไหมนี่
แล้วไม่ทันทักเธอเลย เธอก็รีบเดินขึ้นไปเรียนเลยไม่มองหน้าเราด้วย แบบเดิม มิกบอกว่าตามไปดิ(มุขเดียวกะบูม)
แต่เราก้อมุขเดิม ไม่เอานะพ่อเขามาส่ง (มิกคงคิดว่าเกี่ยวไรวะ)
พ่อเขาก้อเดินไปขี่มอเตอไซด์กลับไปแระ เราก้อเดินขึ้นไปข้างบน
แง้มประตุห้องที่เธอนั่งประจำ เจอเธอนั่งอยู่ เราก้อแค่แง้มมอง
แล้วเธอก้อไม่ยิ้มให้เราอีกเลย (คิดแง่ดี เธอจำเราไม่ได้หรอ
หรือแง่เลว
 เธอเห็นว่าเมื่อวันจันทร์เธอยิ้มให้เราตอนเราแกล้งนั่งกินก๋วยเตี๋ยว แล้วเราไม่ขึ้นไปเรียน เธอคงคิดว่าเราโดดเรียน
เป็นเด็กเลวเหมือนกะบูม อิอิล้อเล่นนะบูม แต่วันศุกร์ตอนขอเบอเธอ
ครั้งแรกเราก้อบอกเธอไปแล้วไม่ช่ายหรอว่าเราเรียนชดเชยวันนั้น
เป็นวันสุดท้ายงะ ถึงได้ขอเบอร์ของเธอในวันศุกร์นั้นไงละ
 ) สุดท้ายบทสรุปเราก้อเดินกลับไปกะมิก ไปเที่ยวจริงตามที่บอกแม่ของเราไว้จริงๆแล้วละ ระหว่างมิกก้อบอกว่าเดี๋ยวตอนแกเข้าจุฬาได้ เดี๋ยวก้อมีสาวๆเยอะเองละ (-*-)( พูดเป็นเล่น ยางไม่ได้สอบเลยย ไม่รู้จะได้
แต่สมัครแค่นั้นรึป่าวนะซี แต่เป็นคำปลอบใจที่เราชอบมาก และอยากให้
เกิดขึ้นจริงๆตามที่มิกมานบอกจริงๆ อิอิ
) เราก้อไปเที่ยวที่ดิโอ เนื่องจากไม่รู้จาไปไหน เลยตกม้าตายไปเที่ยวแถวโรงเรียนตัวเองซะงั้น
ไปกินเชสเตอร์ แล้วก็เดินไปซื้อแขนกลคนแปรธาตุตอนจบที่น้องเรา
ฝากให้ซื้อละ
 แล้วก็แวะดูร้านเกมซื้อโอนิมุชะ3 แล้วมิกก้อซื้อเกมวางแผนสร้างแนวที่มานชอบ ชื่อเกมเป็นนายกเทศมนตรีนิวเยอร์ก
ขอให้โชคดีกะการดูแลนิวเยอร์กละ อย่าทำตึกเวิร์ดเทรดทล่มอีกละ
(ล้อเล่น) แล้วเนื่องจากว่าเราเหลือเงินน้อย เลยไปเบิกมาเพิ่ม100บาท
เพื่อไปเล่นเกมดูละกันน(ตรงนี้บอกได้ว่าเราก้อไม่ได้ประเสริฐไปทุกอย่าง
นอกจากการไม่กล้าจีบสาวแล้ว เพราะมีข้ออ้างแปลกๆ
แถมยางชอบเล่นเกมอีก
ทั้งที่ฝีมือนั้น เลย อายๆ)เราก็เล่นเคาน์เตอร์ตามคำท้าของมิก ด่านแรกuntitle เราเจอbot
ตายบ่อยๆ พอมิกมาเล่นเป็นโจร ตำรวจอย่างเราเลยเราสนุกนิดๆ
43เจาะหัว สักพักมิกบอกว่าเปลี่ยนด่าน เปลี่ยนด่านยิ่งทำให้เราทั้งสองคน
แพ้botมากขึ้น ครบ1ชั่วโมง มิกก้อต้องไปเรียนเคมีอุ๊ เราเลยอำลากัน
อย่างไม่ตั้งใจ เพราะขณะที่เราเดินคุยกะมาน มานก้อบอกว่าไปก่อนนะ
หันหลังจะกล่าวลา มานก้อหายไปอยู่บนรถเมล์ซะงั้น อิอิ ไวจริงๆ
บายๆมิก
 ขอบใจนายมากๆนะ ขอบใจจริงๆเพื่อนเอย คำคม (พูดง่ายๆ เงินซื้อทุกอย่างบนโลกไม่ได้นั้นละ) แต่ความพยายามขวนขวายต่างหากละ คืออัตราแลกเปลี่ยนที่มั่นคงและ ไม่มีวันตาย. If you do try more ,you are going to get that more. (หากเราเขียนต้องบอกนะ ไม่งั้นโกรษ ส่วนคนที่แปลไม่ได้ ก็คงชมว่าดี ละมั้ง
ปล. ความจริงวันนี้ว่าจะเขียนของวันนี้รวบยอดด้วยเลย แต่ติดลม เขียนของเมื่อวันก่อนซะสนุกๆเลย บูมนายไม่น่าโดดอุ๊กะดวงแก้วเลย อย่าโดดเรียนอีกละเพื่อน ไม่ใช่เพื่อเรา ไม่ใช่เพื่อคนที่นั่งลอกข้อสอบนาย ตอนนายนั่งสอบ แต่เพื่อตัวนายเองนั่นละ อิอิ. บายๆๆ เม้นด้วยนะครับ 3月20日 วันจันทร์ที่แสนระทึกใจ วันจันทร์นี้ระทึกจริงๆ
วันจันทร์นี้เรานัดกะบูมเพื่อนซี้เราเองว่าจาไปขอเบอเธอคนนั้นนนนน ก้อมีเรื่องตลกเล็กน้อย
คือบูมรอเราอยุ่ที่ป้ายรถเมลืหน้าสตรีวิทยา เราโทไปบอกว่าเดี๋ยวเข้ารถเมล์เขียวสาย12มาเลยนะ
เรานั่งอยู่ ปรากฎว่าพอถึงป้ายนั้นเง เราก้อไม่เห็นบูมขึ้นมาเลย สักพักบูมก้อโทมาบอกว่าอยุ่ไหน
เราก้อบอกว่ารถเมล์สีเขียวร้อนนะ
มานบอกว่านึกว่ารถเมล์ปอ.ที่มีสีเขียว
ซึ่งวิ่งอยู่ข้างหน้ารถเมล์ร้อนที่เรานั่งอยู่นั่นเอง คลาดกันซะได้ๆๆๆ
บูมก้อเลยไปลงป้ายหน้าที่สี่แยก แลวบูมก้อขึ้นมานั่งกะเรา .......
รถติดมากเลยๆๆๆ พอถึงสี่แยกสุโขทัยก็ลงที่เดิม
และเดินทะลุซอยเข้าไป ไปถึงสมศรี ตอนนั้นก้อประมาณเที่ยงครึ่งแล้วละ
เราก้อไปซื้อน้ำดิ่มมา ดื่มไปรอไป
เธอก้อยางไม่มาซะที ยืนรอจนบูมบอกให้เราขึ้นดูข้างบนว่าเธอมารึยัง
เราก้อขึ้นไป ก้อยางไม่เจอเลย
ลงมารอต่อ เราก้อใช้แผนที่โบ๊ทบอกเราว่าให้เจอกันแบบบังเอิญ
เราเลยไปนั่งทานก๋วยเตี่ยวรอ ก๋วยเตี๋ยวหน้าสมศรีในซอยนะ
คนเดินผ่านไปหลายคน บูมก้อแกล้งบอกว่าคนนี้ป่าว ก้อไม่ช่ายๆๆ
ก๋วยเตี๋ยวก้อดันเหลือแต่เนื้อกะเส้นหมี่ ก้อทนกินนน รอไปมา
ก้อเจอการ์ค เพื่อนเก่าอีกแล้ว
คราวนี้เรียกชื่อการ์ค การ์คก้อหันมายิ้ม รอจนคนเดินเข้าสมศรีน้อยลงมาก
บูมบอกว่าบ่ายโมงแล้ว ถึงเวลาที่ปกติเธอต้องเข้าเรียนแล้วว
รอซักพักเธอคนนั้นก้อเดินมานะ เราก้อยิ้มให้ แล้วก้อบอกบูม
เขาก้อยิ้มตอบ เราไม่กล้าเดินไปทักไปขอเบองะ
เพราะเหนว่ากลัวเทอจาเข้าเรียนไม่ทัน
บูมบอกว่าตามไปดิ เราก้อไม่เอาแล้วละ
แล้วเดินออกมาไปที่ตึกสมศรีด้านหน้า
เพื่อจาไปจองที่นั่งตอนเปิดเทอม
คุณน้าเคาเตอร์ก้อบอกว่าจองหลังสงกรานต์นะ
ก้อบอกว่า ครับผม (ในใจแอบเศร้าว่าเซ็งเลย)
แล้วก้อกล่าวลาคุณน้าไป
แล้วก้อนั่งรถสาย12มาที่สี่แยกเดิมที่บูมมานมาขึ้นรถเมล์เขียวตอนต้น
ระหว่างทางบูมก้อเปิดเพลงให้เราฟังเพลง เพลงบาดใจอีกแล้ว ก้อก้อยางว่านะ
เพลงนั้นเราไม่ค่อยรู้จัก เลยไม่กินใจเท่าคราวก่อนน
แล้วก้อเดินมานั่งร้านคอม เล่าเกมซักพัก ก้อมาทำสเปซนะ
เราไม่เสียใจเลยละที่เธอคนนั้นไม่โกรษเรา และยิ้มให้เรา ดีใจแล้วละ
อิอิ แต่เห็นบูมกล่าวชมการ์คกะเราบ่อยจังเลยย
มานบอกว่าการ์คหน้าตาเหมือนเจนนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณเลย(บูมหน้าม่อ)
เราเลยถามว่าแล้วเธอคนนั้นละ มานก้อบอกว่า ก้อดีนะแถวบ้านมาน
เรียกว่าธรรมดา(อืม ยอมรับแต่โดยดีไม่แยกขัด แต่ใจจิง
อุทานเป็นภาษาสเปน "เดี๋ยว ก่อน นะ บูม")
สรุปว่า ขอบใจบูมละกันที่มาด้วย คนเรามานคนละสเป็กกันนน อิอิ
-ตอนกลับมาเล่าให้แม่ฟังว่าเจอการ์คอีกแล้ว แล้วก้อเล่าว่าบูมนะ
พอเห้นการ์คแล้วบูมก้ออึงแล้วบอกกะบอลว่า สวยเหมือนเจนนี่เลย
แม่เรากะนอ้งเราบอกว่า ไม่เห็นเหมอืนเลย สวยคนละแบบเลย
แม่เราบอกว่าตอนนี้อย่าไปคิดถึงเรื่องนี้มากเลย
ตอนนี้เรียนไปก่อน เดี๋ยวพอมีมาก้อมีมาเองละ(อะไรเนี่ย พูดถึงเรื่องอาไรนี้ ยางกะพูดเรื่องaround month *ประจำเดือนงะ มุขควายไปไหม
ผมเป็นผู้ชายนะ หรือว่าแม่จะสื่อถึงเรื่องแฟน เฮ้ยไปกันใหญ่แล้ว
เราอยากคบผู้หญิงไว้เป็นเพื่อนก่อน แล้วโตขึ้นค่อยเป็นแฟนทีหลังนะ
นี่คือสิ่งที่เราคิดจิงๆ)
คำคม
บางทีการที่แอบชอบเขาข้างเดียวก้ออาจจะดีกว่าไปรักเขาแล้วทำร้ายจิตใจเขาก้อเป็นได้
คือ การแสดงออกความรักไม่ใช่การแสดงออกทางกายเท่านั้น แต่รวมถึงการแสดงออกทางใจ
แค่ใจเราคิดถึงเป็นห่วง เราที่คิดถึงเขา ใจเราก้เป็นสุข แล้วจริงไหมละ อิอิ
ฉะนั้นความจริงใจนะ สำคัญนะ
ขอฝากหน่อยนะ ---- หากใจเราปรารถนาดีต่อเขา เราก้ออยากพยายามจาทำดีให้เขา
แต่กลับกัน หากเราเอาแต่แสดงออกทางกายว่ารัก แต่ใจเรากลับไปชอบรักคนอื่น
มานก้อคือ รักที่ไม่แท้จริงละ
 คือ เอกสารอ้างอิงเหตุการณ์ของเรื่องราวเหล่านี้ละ
ของบูมเพื่อนเราเองละ ไปด้วยกันกะเรา แล้วก้อทำspaceเรื่องของเรา
ช่างเป็นเพื่อนที่ดีจิงๆๆๆๆๆ ดูด้วยนะคับ ขำๆ
 วันนี้มีรูปพี่พัดชาสุดสวยของเรามาด้วยละ วันหลังจาเล่าให้ฟัง
ว่าทำไมพี่พัดชาจึงเป็นขวัญใจของเราละ อิอิ
3月19日 เช้าวันอาทิตย์ที่19เดือน3เช้าวันอาทิตย์ในเดือน3
บทเกริ่นกล่าวขอบคุณผู้มีอุปการะคุณ
วันนี้ก็เราอยากบอกเลยนะว่าดีใจจริงๆนะที่เพื่อนมาชมมาอ่านกัน ให้ข้อคิดเกี่ยวกะที่เราเขียนไปนะ
แต่หากขาดบุคคลเหล่านี้ เราก้อคงทำmy spaceไม่เป็นเลยละ คือ น้องวิวสาวน้อยผู้ใจดีที่ให้ตัวอย่างมาให้ดูเลย กะ เต้ เพื่อนที่ให้ทำให้เราเกิดแรงบันดาลใจจากเรื่องที่นายเจอกะเทยของนายนะและบอกชื่อเว๊บที่ให้สมัครแก่เรา ขอให้วิวน่ารักๆนะจ้า เรียนเก่งๆ และขอให้เต้ สอบรามผ่านละ อุตส่าห์ฝ่าดงกะเทย
ที่รามมาได้ แล้วก้อขอบคุณสำหรับคำแนะนำที่ดีมากๆเลยละ(จริงใจนะ)ของโบ๊ทเพื่อนสุดหล่อและบูมเพื่อนคนสำคัญที่ช่วยให้กำลังใจเรา และช่วยเราด้วยละเรื่องที่ว่าก็คือเรื่องที่เขียนเมื่อวานละ แล้วก้อขอบคุณอาจานยิ้วผู้น่ารัก ทรายเพื่อนเก่ากะทุกคนที่เม้นให้นะ และทุกคนที่อ่านด้วยยย
เมื่อวาน(แปลก!!ทำไมเราชอบเขียนเรื่องเมื่อวาน)เราก้อไปช่วยงานที่วัดนะ จนเสื้อสีขาวเป็นสีดำไปแถบเลย
เลยแวะกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อที่ร้านแม่ แล้วก้อไปเรียนกลองตั้งแต่13.00น. ทั้งทีเราเรียนจริงตอน14.00น.
ขยันจังนะเรา เจอหมินเพื่อนที่ราชบพิธ คนนี้ตีกลองเก่งมากๆ เราเพิ่งเริ่มเรียนก้ออยากเก่งแบบหมินเร็วๆจัง
ทำไงได้ก็ต้องฝึกนะซี .........
จนเราฝึกจน15.00น.ซึ่งหมดเวลาเรียนเราแล้ว เราก้อบอกครูแฟรงว่าขอเรียนขลุ่ยนะครับ
ครูแฟรงก้อสอน โดยบอกว่าลงซื้อขลุ่ยที่ข้างล่างก่อน เราก้อลงไปซื้อแล้วก้อขึ้นมาเรียน เป่าขลุ่ยเป็นครั้งแรกเลยนะนี่เป่าได้บอดบ่อยมาก ตีกลองก้อถึงตอนขวาขวา ซ้ายๆ นะต้องฝึกอีกนานเลยละ แล้วมีผู้หญิงอีก2คนที่มาเรียนที่บันฑิตเหมือนกันที่นั่งในห้องเรียนกลอง แต่มานั่งคุยกะครูแฟรง อีกคนก้อฝึกร้องเพลงละ เสียงดีนะฟังนึกถึงพี่พัดชาเลยย พี่พัดชานี่เราชอบมากๆเลยละอคาเดมี่นะ แต่ว่าหน้าตาของคุณเธอไม่เหมือนพี่พัดชาเลย เข้าเรื่องๆ สองคนใส่แว่นแล้วก้อเรียนอยู่สตรีวิทยาด้วยละ คนนึงขนุนพูดเก่งมาก อีกคนที่ร้องเพลงไม่รู้ชื่ออะไร
แต่ฟังเรื่องที่ครูแฟรงพูดก้อตลกดีนะ พอแม่โทมาบอกมาว่ามารับ
ก้ออำลาครูแฟรงกะ2สาวไป กลับบ้านมาก้อพักผ่อนละ จบ.............
***ปล. ตอนเช้าวันที่เราเขียนนะ ตื่นมาฟูลเมทัลก้อถึงตอนจบพอดีเลยย
อยากให้วีซีดีออกมาเร็วๆจัง เพราะในไอทีวีตัดต่อไปเยอะจนงง***
คำคม......
ไม่ใครเกิดมาแล้วจะมีทุกสิ่งสมบูรณ์ไปหมดหรอก เพราะแม่แต่โลกที่เราอยู่ก็ยังไม่สมบูรณ์ครบถ้วนเลย
ภาสวร สังข์ศร 3月18日 เรื่องเล่าเมื่อวานนี้(17มีนา49)เรื่องเล่าอันน่าฟัง
สวัสดีครับ นี่เป็นครั้งแรกนะครับที่ผมได้เขียน spaceเป็นครั้งแรก แต่ข้อความในบทความอาจจะยาวไปหน่อยนะครับแต่หวังว่าอ่านแล้วจะสนุกบ้างนะครับ หากมีข้อบกพร่องใดๆก็ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้เลยนะครับ ขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมชื่อบอลครับ เรียนอยู่โรงเรียนวัดราชบพิธ
จาขึ้นม.5แล้วละ รายละเอียดอื่นๆดูในproflieได้
เรื่องเมื่อวานนี้ก้อมีอยู่ว่า
วันนี้เป็นสุดท้ายของการเรียนพิเศษชดเชยที่โรงเรียนครูสมศรี ผมออกจากบ้านประมาณ11โมง40นาที ซึ่งออกเร็ว กว่าปกติ เพราะใจมันมุ่งมั่นที่จะไปรอเธอคนนั้น พอเดินทางมาถึงที่โรงเรียนแล้ว ก้อรีบขึ้นไปวางกระเป๋าที่นั่งเดิม มองไปด้านหลังก้อพบว่าเธอยางไม่มา ที่โรงเรียนสมศรีนะ มี8แถว 4แถวซ้าย กะ4แถวขวา ตรงกลางเว้นให้เดิน เรานั่งอยู่ริมทางเดินช่องกลางของ4แถวฝั่งขวาเรียกง่ายๆว่าแถวที่5จากแถวซ้ายสุด หน้าตับเป็นแถวเกือบล่างสุด แต่เธอคนนั้นนะนั่งอยู่แถวที่7จากแถวซ้ายสุดและหน้าตับสุดท้ายของห้องละ เราจึงหันไปมองหาเธอคนนั้นได้ ต่อจากที่ค้างไว้ มองไปเธอยังไม่มา เราก็ลงไปล้างหน้า ขึ้นมาก้อเจอเธอแล้ว แต่เป็นไรไม่รู้ดันไปคุยกะเธอว่า ปกติเธอใส่แว่นตอนเรียนด้วยหรอ สายตาสั้นเท่าไรหรอ เธอก้อตอบมาว่าถามทำไมงะ เรากอตอบอย่างไม่กล้าคุย ว่าอยากรุ้ แลวก้อถามอีกว่าปกติใส่คอนแทคป่าว เธอบอกว่าไม่ เรกาอเริ่มรู้แลวว่าวันนี้คุยกันไม่ดีเลย วันอังคารที่ผ่านนั้นเรายางคุยกะเธอได้ดีกว่านี้เลย เนื่องจากว่าเราไม่มีที่นั่งเลยถามว่าขอนั่งข้างในแถวที่8กะเธอได้ไหม ดูเหมอืนว่าเธอจาไม่ยอม เพราะบอกว่าไม่รู้มีคนมานั่งรึป่าว เราบอกว่าที่นั่งประจำเรามีคนอื่นมานั่งนะ เราก้อนั่งที่ใครก้อไม่รู้พร้อมบอกกะเธอว่าดูกอ่นนะ สักพักเจ้าของที่ก้อมา เราก้อเลยอดนั่งใกล้เธอเลย ต้องไปนั่งหน้านู่น ที่นั่งข้างเธอด้านซ้ายคือเพื่อนของเธอเองละ แต่ด้านซ้ายที่จาขอเธอคนนั้นนั่งวันนั้นนะ บางครั้งก้อมีคน แต่วสันอังคารนั้นดันไม่มีคน เสียดายยยยย กลับมาวันเมื่อวาน เหตุการณ์ตอนนั้นพอเริ่มเรียนก้อเจอเพอื่นเก่าสมัยอยุ่ ราชินี ชื่อว่า การ์ค ไม่เจอนานเลยละ เธอก้อยิ้มให้นะ ก้อก้อไม่ได้คุยเลย อาจเพราะตอนนั้นเราอยากคุยกะเธอคนข้างหลังมากกว่ามั้ง ตอนเธอใส่แว่นนะก้อน่ารัก ไม่ใส่ก้อน่ารัก เธอค่อนข้างแต่งตัวเปรี้ยวนิด หน้าตาก้อหมวยน่ารักตรงใจงะ พอเรียนเสร็จ บอกเลยว่าวันนั้นเรียนค่อนข้างเครียด อารมเราก้อบูดเล็กน้อย เราก้อเดินตามเธอไปเรื่อยๆ ระหว่างทางเราก้อแกล้งถามว่าเธอกลับสายไหนหรอ เธอบอกสาย9 เราถามว่าลงที่ไหน เธอบอกว่าการะเวก(มั้งนะเราจำได้) แต่เราไม่รุ้จักที่ที่เธอพูดมานะซี เธอก้อนั่งรอรถเมล์ พอคนเริ่มน้อยลง เราก้อลงไปนั่งข้างๆเธอ นั่งรวบรวมใจ ดูนาฬิกาบนมือถือก้อเขียนว่า15.58น. เราก้อหันไปสกิดเธอแล้วบอกว่าขอเบอร์ได้ป่ะ เธอก้องงเล้กน้อย เราก้อบอกไปว่านี้เป้นสุดท้ายที่เราจามาเรียนชดเชยเลวนะ เรารอวันนี้นะ เธอก้อบอกว่าพร่งนี้เธอเรียนตอนเช้า เราเงียบเพราะเขินงะ แปปนึงเราก้อบอกว่างั้นขอเมล์ก้ได้นะ เธอบอกว่าเราไม่เล่นเอ็มนะ เราก้อเงียบเลยละ เพราะเธอคนนั้นคงไม่ชอบเราละ สักพักรถเมล์สาย9ก้อมา เธอบอกว่า เราไปก่อนนะ รถมาแล้ว เธอเดินไปขึ้นรถ เราบอกว่า โชคดีนะ คนหลายคนไปสาย9เยอะเลยละ คนหายไปมาก จนที่นั้นโล่ง เราก้อเดินกลับไปขึ้นรถเมล์12อีกที่เลย ระหว่างเดินมาหน้าพนิชยการสุโขทัย ก้อเศร้างะ แต่ก้อรีบวิ่งไปขึ้นสาย12เกือบไม่ทัน นั่งบนรถ เพลงก้อบาดใจจิงๆ เพลง ของนิก เธอคือคนที่ฉันตามหามาแสนนาน และคือคนที่ฉันใฝ่ฝ้นในหัวใจจจจจ บาดมากๆๆ เศร้าจิงๆๆ แต่ที่น่าโง่และแอบร้องไห้ คือเรายางไม่รู้ชื่อฌธอเลย ก้อก็จากไปซะแล้ว เราก้ออยากไปหาเธออีกนะ เพราะคอร์แกรมม่าสมศรีที่เธอเรียนจริงยางไม่หมด แต่ก้อจนใจนะ ขอให้เพือ่นแนะนำบ้างนะ สุดท้าย ก่อนนอนก้อนอนไม่หลับงะ เหนแต่หน้าเธองะ เราบ้าไปแลวหรออออ เลยไปกอดแม่อยุ่กะแม่ ในที่สุดกห้อรุ้ว่า แม่คือผู้หญิงที่สวยที่สุดของเราละ ผมรักแม่ครับบบบบบ.... แนะนำบ้างนะครับ ขอบคุณครับ
|
เงินไม่ใช้อัตราแลกเปลี่ยนในการซื้อทุกอย่างบนโลก
|
|
