| The SocialZa 的个人资料>>Ich bin Ball '''' สำนั...照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
5月27日 Free Loop .When i have a bad day.Sleepless City.
All day all night or when i miss this people. That make i wanna to forget.
I really try to forget her.
Sometimes i were lonely and bore about my mind.
WhY? Why i must forget her . .......................................................
 Now she may block me but i have been waiting for her.
At now i must to s@y "goodbye" for it.
Now i'm ready. If i can't finish it myself ,i will not sad or cry.
Because i'm alive . I saw you.
I don't know why you're so important for me.
May be. Your smlie is memoried . I think it so that ,don't i?
อาจจะผิดไปบ้าง แต่ก็พยายามฝึกเขียนนะ เราเหมือนคนหลับในนะ
หากปล่อยให้ใจคิดไปเอง ก็ว้าวุ่น ต้องหาอะไรมาทำ ดังไม่ค่อยมีสมาธิ
แต่ทำงานกรรมการและเรียน มันทำให้เราลืมได้จริงๆนะ
 มาจะกล่าวบทไป (555++)
-วันศุกร์ที่ผ่านมา ทำแต่งานกรรมการ กะซื้อของจัดบอร์ด
 เพิ่งรู้สึกถึงการเดินเอกสาร ว่าต้องรอนะ ต้องใจเย็น อยากถูกว่า ถูกครูติ
มากกว่านี้นะ เพราะเราจะได้ทำได้ถูกต้องนะ มันดีใจกว่าที่เขาไม่สนใจเราเลยนะ
- เรียนพิเศษหนักนะ เรียนสมศรีเริ่มเบื่อนะ เราว่าภาษาอังกฤษที่เราชอบนะ
เราชอบแบบสนทนากะชาวต่างประเทศนะ แอดมิท1 มันเป๊กๆไปนะ
คนก็เยอะไปนะ ดาว๊องก็ดีได้เรียนอะไรที่ชอบนะ แม้ในบางเรื่องอาจไม่ชอบ
เลขที่เดิมก็ดีนะ แต่เสียกำลังใจไปนิดนึง แต่ตอนนี้พร้อมแล้วละ มีใจสู้
เราเพิ่งรู้สึกถึงการทำดีแล้วไมได้ดีนะ แต่พอทำอะไรๆไปก็ลืมนะ ขึ้ลืมนะ
เรียกว่า ทำใจได้ดีกว่า เข้าใจมัน ยอมรับบ้าง มันดีนะที่เราสบายใจดีกว่าทุกข์
 คำคม เวลาไม่ได้กำหนดตัวเรา
แต่ตัวเราต่างหากที่กำหนดเวลา
จริงไหม? ที่เราปล่อยให้เวลามาควบคุมเรานะ เราไม่เคยคิดจะใช้เวลาให้เกิดประโยชน์บ้างเองเลยหรอ เรานอน8ชั่วโมงตื่น6โมงเช้า เราได้ทำอะไรมากมายในตอนเช้า มาโรงเรียนก่อนเพื่อน ได้กินข้าวก่อน ทำงานก่อน เราได้ใช้เวลาแล้ว
ขณะที่เพื่อนมันยังนอนอยู่ ยังเล่นเกมอยู่เสียเวลาไปแล้ว ฟรีๆ(ถ้างงก็ขอโทษนะ
 )ปล.
-* สนร เราเดินเอกสารขอห้องแล้วนะ ขอบคุณท่านผู้ช่วยธีระวัฒน์ ประจักษ์มากครับ
 อาจารย์นวลทิพย์ พี่อ๋องที่พิมพ์ และ ธีรพงศ์ หรือธีนั้นเอง55+
-* กรรมการ คือสิ่งที่ทำให้เราเริ่มวิถีชีวิตใหม่ๆ เราไม่เบื่อการเรียน เราได้ทำงานใหม่ๆ เราได้เพื่อนมากขึ้น เรารู้จักว่า ใครคือเพื่อนแท้ ใครคือเพื่อนเพียงหน้าตา
แต่ไม่มีใจที่เป็นมิตรต่อกันจริงนะ
-* ดีใจมากแม้ในวันรถติด ที่ได้เจอกับลุงขับเท็กซี่ใจดี พูดอังกฤษเก่งมากๆ จบ ป4 แต่พูดได้เพราะ
คุยกะเพื่อนบ่อยๆจริงๆนะ เพราะลุงเขาโทรไปคุยกะเพื่อนชาวต่างชาติด้วยภาษาอังกฤษจริงๆนะ
เราจดชื่อเขาและรหัวใบขับขี่ไว้แล้วละ ชอบมากๆ สิ่งดีๆเราย่อมอยากบอกกล่าวอยู่แล้วละ
........................................สาบานได้ มิกเป็นพยานนอยู่ด้วย..................................
-* สุดท้ายจริงๆ ขอขอบคุณที่ทนอ่านบทความภาษาอังกฤษนะ เขียนผิด
เกรมม่าผิดก็บอกนะ เรายินดียอมรับคำว่านะ เราชอบคำด่าที่ทำให้เราดีขึ้นนะ
ดีว่าการที่เงียบไม่ตอบโต้นะ
เม้นๆนะ แนะนำด้วยครับ
ขอบคุณครับ
ภาสวร สังข์ศร
5月24日 Mission have just start........ .ภารกิจเพิ่งเริ่มเอง
ตอนนี้สถานการณ์ในโรงเรียนวัดราชบพิธ ที่แต่กลุ่มคนที่เคร่งเครียด แต่เห็นที่จะ
ยิ้มได้บ้าง โดยมุขฝืดๆ คือ หน่วยคณะกรรมการนักเรียนปี 49 นี้เอง
การเริ่มต้น จากที่เคยยืนเคารพธงชาติข้างล่าง ต้องไปยืนร่วมร้องนำเพลงชาติ
เพลงสดุดีมหาราชา เพลงมาร์ชราชบพิธ สวดมนต์ กล่าวคำปฎิญาณตน
วันแรกที่ได้ไปยืนนั้น เขาดันมาถ่ายเทปบันทึกซะอีก เราก็ร้องซะดัง
แต่คนที่เข้าแถวข้างล่างร้องไม่ดังพอ ต้องร้องใหม่ทุกเพลงอีกรอบบบ
 เข้าใจถึงความรู้สึกของอาจารย์ที่คุมแถวแล้ว จริงๆนะ
ด้วยความบ้างาน กน. จึงได้ไปซื้อสีมาทาห้องกรรมการนักเรียนของพวกเรา
ไว้อย่างสวยงามมม แล้ววันเสาร์นัดกันว่าจะทำต่อ วันต่อมาไม่มีใครมาทำเลย
รวมทั้งเราด้วยงะ ก็เจ็บคอนะ ไม่สบายๆ แม่ให้อยู่บ้านนะ อดไปตีแบดเลย
วันอาทิตย์ด้วยความบ้าเรียน+งาน สนร ก็เตรียมไปรร.พิเศษที่จองไว้
ไปวิสุทธิกษัตริย์กะมิกโดยรถแม่ เขาบอกว่า ค่อยมารับหนังสือนะ
ฝนนะฝน เปียกนะเปียก เซ็งงงง
ไปสมศรี เจอหลินด้วย เพื่อนที่สนร ไข่แดงๆๆ รู้สึกว่าหลินจะมากะแฟนซะด้วย
แอบเสน่ห์แรงแบบเงียบๆนะเนี่ยหลิน หุหุ
 และแล้วก็ได้หนังสือสมศรีพร้อมกับข่าวร้าย คือรอบสดวันศุกร์ เขาเรียนไปแล้วววว
อ้ากกก เราทำงานทาสีมากไป สูดกลิ่นปรอทมากไป จนลืมเรียนเลย แงๆ
 แล้วก็ไปสยามกะมิก ไม่อยากจะบอกกก..
 ....เดินหลงกะมิกครับ พี่อ๋องบอกว่าศูนย์หนังสือจุฬา เราก็ซ่าเดินเข้าไปในจุฬาเลย
หาตึกเภสัชไม่เจอออ เดินไปนุ่นเลย สระว่ายน้ำจุฬา เวนกำๆๆ หลงนะหลง
เข้าไปก็เรียกธีมารับ เราเตี๋ยมไว้ว่าให้ทำหน้าบึ้งๆ แต่เห็นพี่ๆเพื่อนๆแล้ว
ทำดราม่าเล่นได้สักพัก สาวๆคอนแวนต์ก็มา พี่เกวก็มายืนๆตรงที่เรานั่ง
เราก็อุตส่าห์ย้ายที่ให้นั่งแล้วนะ เขาก็ยังยืน จนไอ้มิกมันตามเรามา
พี่เกวถึงนั่งนะ ต้องขอบคุณพี่มีมี่ด้วยนะครับ ที่สละที่นั่งให้ผมกะมิกก่อนนะครับ
เรามานั่งตรงข้ามกะสายป่าน อิอิ ป้าๆ ล้อเล่นไม่ล้อๆ วันนั้น ป้าสวยดีนะ
แต่งชุดนักเรียนแล้วเด็กนะ อิอิ ไม่แซวแล้วๆ 55+
 และแล้วนีน่าก็มา ชุดนักเรียนเช่นกัน ถามพอได้ความว่า
ทั้งคู่ไปสอบ smart1 ที่ธรรมศาสตร์ รังสิต คณะบัญชีนะ เราเกลียดเลขๆ
การประชุมก็ดีนะ เราได้แสดงความคิดเห็น พี่อ๋องเงียบไปรึป่าววว
 พี่เจินๆก็นั่งข้างหน้าเรา คุยกันเล็กน้อย แต่เราได้คุยกะธีเยอะ
และแล้วตัวแทนจากไตรมิตรก็มา ท่านเลขาง้วนนั้นเองง 55+
 เรามองหน้าเธอไม่ติดเลยนะ หวังว่าเจ้าตัวคงรู้นะ คนที่ยืนนั้นละ ไม่ยิ้มเลยนะ
เรียนสมศรีวันจันทร์ไปกะมิก รถติดมากๆ จนพูดกะแม่แรงไป
บอลขอโทษนะครับ บอลจะไม่อารมณ์ร้อนอีกแล้วคับ
ครูสมศรีดูท่าจะชอบการเมืองเนอะ น่าจะไปสอนสังคมอีกวิชานะ
เหมือนเดิม มุขเขาชอบหาว่าตนเองสวยยๆๆ สวยจริงๆครับ55+ หุหุ
ครั้งแรก จริงๆที่ได้พูดออกไมค์ เป็นเสียงตามสายครั้งแรก
พูดได้แย่นะ ไม่ต่อเนื่อง ไม่มีคนมาขอเพลงเลยย แงๆ เมื่อวาน พี่จิกะพี่กัน
ทำรายการยังมีคนมาตอบคำถามเลย เราตั้งคำถามผิดด้วยละ แย่จัง
จะพยายามปรับปรุงในครั้งหน้านะ
 คำคม
ขอเป็นพุทธศาสนสุภาษิตละกันนะ
วิริเยนฺ ทุกขฺเมจิ
คนล่วงทุกข์ เสียได้ด้วยความเพียร
ไม่มีใครเกิดมา จะมีทุกอย่าง ไม่มีใครเกิดมาพร้อมแขนที่สมบูรณ์
แขนมันต้องเติบโตจนกว่าจะแข็งแรง หากไม่ขยันจะได้สิ่งนั้นมาหรือ
กรุงโรมไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียว พระยาตากไม่ได้ตีก๊กเจ้าฝางในครั้งเดียว
คนจะเรียนดี ก็ต้องขยัน จะเจียระไนเพชรให้สวย ต้องพิถีพิถัน เจียรอย่างละเอียด
กว่าจะได้เป็นเพชรเม็ดสวย ไม่ใช่เพชรที่สวยเพราะก้อนโต แต่สวยเพราะความตั้งใจ
ของช่างเจียระไนเพชร
P$.
mission 1 งานกน.ยังดำเนินต่อไป
mission2 สนร เรามีไรจะสารภาพ เรายังไม่คุยกะกน เลย แม้เราจะเป็นกนนะ
ขอโทษนะ
mission 3 เรียนกะ กน .ดีกว่างมงายเพราะความรักนะ การแอบชอบดีกว่านะ
เพื่อนๆ อย่าคิดว่าชีวิตคือของเล่น ไม่งั้นโชคชะตาจะเล่นตลกกะเรานะ
last mission but don't miss เทศกาลสอบ afsมาถึงแล้ว เอเซียจุดหมายใหม่ของเรา
 when afs go marching in. when afs go marching in.
OH lord iwant to be in that number.
When afs go marching in. คิดถึงเพื่อนๆafsที่ได้ถูกคัดเลือกนะ
หวังว่าอาจได้เจอกันนะ แม้อาจจะเป็นไปได้ยากกก นะ
 ยังจำได้ๆๆ
ยินดีต้อนรับเทอมใหม่แต่หัวใจเก่า
ภาสวร สังข์ศร
5月14日 ครั้งแรก ครั้งเดียว ครั้งสุดท้ายวันแห่งความทรงจำ
วันเสาร์ วันที่เรามาพบกัน ดอกไม้ช่อหนึ่งที่จะมอบให้เธอ เรื่องมันมีแค่ว่า...........
เราแค่จะมอบดอกกุหลาบแก่เธอเท่านั้นนะ บอลไม่ตั้งใจจะสารภาพความในใจเลย
....................................................................................................................................................................................................................................................................
จำได้ไหมตอนที่เราเดินจะเข้าไปหานะ ตอนเธอและเพื่อนๆมองมาเห็นเรา............
ก็ทำตัวไม่วางตัวไม่ถูกแล้วละ เราต้องกลับไปรอให้รุ่นพี่ที่มาให้แนะว่าจะซ่อน...ดอกไม้ไว้ตรงไหน.... .............................................................................
พี่เขาเลยมาช่วยให้ เราไปถ่ายรูปกะเธอ เห็นเธอยิ้มสวยดังเดิม..........................
แม้จะมีเพื่อนๆไปถ่ายด้วยกันหลายคน แต่เราสนุกมาก.....................................
เราอาจจะคิดมาก ตอนที่เห็นเธอนั่งข้างเพื่อนผู้ชาย ทั้งที่เป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น......
แต่เราก็ได้แต่มอง ตอนฝนตก เสื้อเธอเปียก เราก็ให้เสื้อกันหนาวแก่เธอ...............
....................................................................................................................................................................................................................................................................
ตอนร้องคาราโอเกะ เราเดินเข้าไปพร้อมดอกไม้ในมือ เมื่อเข้าใกล้เธอ................
เพลงก็ดังขึ้น เพื่อนที่ยืนด้านหน้าก็ร้องเพลง ทันใดนั้น เราก็กลับลำเดินออกไป......
มันต้องออกมาแบบนี้แน่ๆ พี่คนหนึ่งก็เอาดอกไม้ในมือเราไปให้เธอเลยย..............
เรางงงะ แต่มันจบแล้ว เพราะเราหวั่นไปเอง เราก็ได้แต่ยืน...............................
จบแล้วๆ เราพูดอย่างเกือบร้องไห้.............................................................
เราพูดประโยคนั้นไป เธอก็งง และเงียบ แล้วถามว่ามีอะไรอีกไหม.......................
เราก็พูดต่อว่าขอโทษนะ เธอตอบว่าขอโทษอะไร...........................................
ขอโทษเรื่องที่ผ่านมานะ ขอโทษที่ทำให้โกรษ เธอถามว่าโกรษเรื่องอะไร.............
เราบอกว่า ปล่าวๆ เราขอโทษนะที่ไม่ได้ดูแลเธอเต็มที่นะ..................................
เธอก็งงๆ เราว่าเธออาจคิดว่าตกลงเราเป็นแฟนแล้วหรอ จึงต้องมาดูแลนะ............
ความจริงเราอยากดูแลนะ ดูแลมากกว่านี้ .....................................................เราก็บอกว่ากลับเข้าไปในห้องนะ................................................................
เราก็ได้แต่นั่งคิดอยู่ข้างนอกคนเดียว ได้ยินเสียงเพลงก็ยังร้องได้........................
แต่หัวใจตอนได้ยินเสียงคำพูดที่เธอพูดมา หัวใจมันแอบร้องไห้นะ.......................
รู้ไหม..... พี่ๆมาถามว่าเป็นไงบ้าง เราไม่ได้บอกเขาแบบที่เขียนหรอก...................
พี่ๆเขาก็ปลอบว่าเป็นไงบ้าง ลูกผู้ชายๆ เขาเป็นผู้หญิงก็อาจจะงงๆนะ ปกตินะ.........
เราก็บอกว่าจะกลับแล้ว แต่พี่ก็ขอให้กลับเข้าไป.....................
เราก็ทำปกติ เฉยๆ ก็ร้องเพลงตามปกติ เราไม่คุยกันอีกเลยยยยย........................
ตอนกลับเราวิ่งจะไปส่ง แต่ก็ยังไปคุยกะเพื่อนอีก ยังกลัวนะ กลัวใจ......................
พอตามไม่ทันก็ดทรไปถามว่าให้ส่งไหม เธอบอกไม่ต้อง ..................................
มันคงจบแบบนี้ แต่เราก็ยังพอยิ้มได้นะ แต่หัวใจที่บอบช้ำไป..............................
อาจต้องใช้เวลารักษานะ เราหวังว่ามันจะหายดี เธอคงพอเข้าใจเรานะ..................
แต่ประโยคนั้น เรายังพอจำได้...................................................................
เวลาเกวยิ้มนะ ลักยิ้มสองข้างของเกว มันสดใสและจริงใจนะเกว ^^...................
.............................. เรื่องมันไม่มากมายหรอก อิอิ .....................................
บอลก็ไปสังสรรค์นะ ไปถ่ายรูปกะพี่ๆเพื่อนๆสนร
ฝนตกด้วยละ ตอนกินข้าวที่shaley แล้วเราก็ไปร้องเกะที่มาบุญครองง
แอบเล่นเกมกะนัดและง้วนด้วย แงๆอย่าเล่น นานๆเลยที กลัวแม่ว่า
แล้วก็กลับบ้านด้วยความลำบากกกอิอิ เล็กน้อยๆ ไม่ได้ส่งเพื่อนๆ
ตอนกลับเกือบลืมรูปที่ถ่ายกะเสื้อกันหนาวด้วยละ หุหุ
คำคม นะ
วันนี้ขอเล่านิทานเตือนใจนะ
 มีผู้หญิงหนึ่งคนแอบชอบผู้ชายคนหนึ่งมากๆ เธอแอบยิ้มแอบมองเขาบ่อยมาก
เธออธิษฐานในใจว่า สักวันเธอจะสารภาพความในใจให้กับเขาได้
เธอพยายามเดินตามเขาตอนกลับบ้านทุกวัน พอถึงหน้าบ้านเขา เธอก็จะเดินกลับบ้านเธอเอง ทุกครั้งไป โดยที่เขาไม่เคยเห็นมาทักเธอเลยและเธอก็ไม่เคยทักเขาเลย
จนวันหนึ่งเธอรวบรวมความกล้าในใจ เธอเข้าไปทักเขา และพูดคุย กัน
ทุกเย็นเธอและเขาก็จะเดินมาที่ซอยนี้ทุกวัน เขากลับเข้าบ้าน
เธอก็เดินกลับไปป้ายรถเมล์ เพื่อจะโบกแท็กซี่กลับบ้านทุกวัน วันละไม่ต่ำกว่า
100บาททุกครั้งและทุกวันตั้งแต่ตอนเธอแอบตามเขามาที่หน้าบ้านเขา
เธอไม่เคยบอกเรื่องนี้แก่ใครเลยแม้แต่เขาคนนั้นที่เธอชอบ
เธอขอชวนเขาไปเที่ยวด้วยกัน เธอและเขาไปเที่ยวกันอย่างสนุกสนาน
มีความสุขมากๆ เธอได้ทำดังสมใจเธอแล้ว แต่เธอยังไมได้ทำดังที่เธออธิษฐานไว้
ตอนเธอเดินไปหน้าบ้านเขา เธอยิ้มให้เขา แล้วเธอก็กล่าวประโยคหนึ่งว่า
"เรารักเธอนะ"แล้วเธอก็วิ่งหนีออกไปจากชีวิตของเขา พร้อมกับน้ำตาของเธอที่ออกมาตลอดทางที่เธอวิ่งหนีเขาไป จากนั้นเขากับเธอก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย
คำคมของจริงแล้วๆ
"มองเห็นแต่เป็นสิ่งที่มองไม่เห็น"
จริงหรือไม่ที่คนติดกับรูปธรรมมากเกินไป นามธรรมต่างหากที่สำคัญกว่า
นามธรรมก็ยังสำคัญน้อยกว่าสัจธรรม
สัจธรรมคือความเป็นไปของทุกสิ่งบนโลก
เช่น ดังคนเราที่มีสัจธรรมแห่งความตาย ตายแล้วก็ก็มีสัจธรรมแห่งการเน่าเปื่อยสลายไป
ทุกสิ่งจบไปด้วยสัจธรรมอันคล้ายกะวิทยาศาสตร์
แต่ มองเห็นแต่ไม่เป็นสิ่งที่มองไม่เห็น เป็นสิ่งที่มากกว่าวิทยาศาสตร์
มากกว่าสิ่งที่นักวิทยาศาสตร์ มากกว่าสัจธรรมที่แน่นอน
นั้นคือความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน ที่เกิดเป็นความรัก
ความสัมพันธ์ของพ่อแม่ที่มีต่อลูก เกิดเป็นความรักห่วงใยปานดังชีวิต
ความสัมพันธ์ของเพื่อนร่วมงาน ที่เกิดเป็นความใกล้ชิด สนิทกัน
ความสัมพันธ์ของปลาการ์ตูนและดอกไม้ทะเล ที่เกิดเป็นความเกื้อกูลกัน
และอีกมากมาย
มองเห็นแต่เป็นสิ่งที่มองไม่เห็น ที่อยู่ใกล้ๆตัวตอนนี้ก็มีนะ อยู่ที่ว่าเรามองมันเป็นแบบไหน
แม้แต่ในสเปซก็ยังมีสิ่งที่มองเห็นได้แต่เป็นสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยละ
ปล.
- เหตุการณ์เมื่อวานเราไม่ลืมเลยนะ ตอนแรกเราเสียใจในสิ่งที่ทำไป แต่ตอนนี้กลับดีใจนะที่ได้ทำ
แม้จะไม่เป็นดังใจก็ตามนะ
- ขอบคุณ พี่เติร์ก พี่มีมี่ พี่ใหม่ พี่แพท ที่มาเมื่อวาน
- ขอบคุณพี่ๆคนอื่นๆที่มาด้วย ขอโทษทีไม่ได้กล่าว(พี่แนน กะพี่บูม)
- ขอบใจเพื่อนๆไข่แดงและไข่อื่นๆ
- เมื่อวานไม่น่าเลือกรูปมากไปเลย บางรูปอยากจะเก็บไว้เฉยๆเลยละ เพราะไม่เท่ๆ -*-
- ช่วงสัปดาห์แห่งการทำงานมอบตัวและปฐมนิเทศสนุกมาก ทำให้กลุ่มกน.เราดีมากขึ้น
สัปดาห์นี้ตั้งแต่6-13 เราจะจำไปตลอดเลยนะ ว่าคนอย่างเราก็ได้ทำหลายๆสิ่งได้
- ขอบคุณการที่เราได้ทำงาน กรรมการนักเรียนได้สร้างน้องเลือดวัดราชบพิธขึ้นมาอีกหลายชีวิต
- ขอบคุณเธอนะ ที่ไม่คิดอะไรมาก และเราจะทำใจไม่ให้คิดอะไรมากน ขอบคุณและขอบใจมากนะ
อยากบอกว่า เมื่อวานเมื่อเราฝันไปเลยละที่ได้ทำไปป หวังว่าฝันนั้นจะเป็นฝันดีแก่เธอนะ
แต่สำหรับเรา เราแค่ให้มันเป็นแค่ฝันพอ ไม่อยากให้มันเป็นส่วนหนึ่งของเวลาที่เราเดินอยู่เลย
* หมดแล้วละ สุดท้ายตอนเมื่อวานมีช่วงหนึ่งที่ทำให้เราคิดนึกไปว่าเราเป็นดังผู้หญิงในนิทานเรื่องนี้
เลยละ ต้องขอบคุณและขอโทษหลานแพรวที่กู๋บอลทำสิ่งนั้นไปและได้ตามผลตามเรื่องนี้จริงๆ
-*ขอบใจเพื่อนๆมากๆ ขอบคุณทุกสิ่งและทุกอย่างที่ไม่ได้กล่าวถึง ขอบคุณพ่อและแม่ครับ
 *- |
|
|
